SŁOWNICZEK

ROZMARYN

Rozmaryn znany był już Egipcjanom, Grekom i Rzymianom. Do Europy Środkowej przywędrował za sprawą legionów rzymskich. Z obszarów śródziemnomorskich bardzo wcześnie trafił w inne rejony Europy. W średniowieczu rozmaryn służył za paszę dla owiec, dzięki czemu po uboju ich mięso uzyskiwało wyborny smak. Znany był również wówczas rozmarynowy miód, głównie z okolic Narbonny (południowa Francja) i Mahon na wyspie Minorce (Morze Śródziemne).

Swoistym aromatem charakteryzują się zarówno liście, jak i kwiaty rozmarynu. Ich smak jest orzeźwiający, gorzkawo−korzenny, nieco cierpki, a nawet piekący. Uprawy koncentrują się przede wszystkim w krajach śródziemnomorskich oraz w USA i Meksyku. Do głównych producentów należy Francja (zwłaszcza Prowansja), gdzie uprawia się rozmaryn jako doskonałą roślinę miododajną oraz Hiszpania, Maroko, Tunezja, Włochy, Grecja, były ZSRR i Anglia. Na rynki trafia wiele odmian handlowych rozmarynu, z których najwyższe ceny osiąga rozmaryn prowansalski i dalmatyński. Jako przyprawy używa się suszonych, a następnie rozdrobnionych lub zmielonych liści, albo olejku destylowanego z liści i kwiatów.

Dość rzadko stosuje się rozmaryn jako przyprawę samoistną, o wiele częściej jest on ważnym składnikiem mieszanek przyprawowych.

Smak i aromat rozmarynu dobrze harmonizuje z niektórymi potrawami mięsnymi (baranina, dziczyzna) i rybami. Stosowany jest również do aromatyzowania likierów, wódek żołądkowych oraz do aromatyzowania win ziołowo−miodowych, a nawet piwa.

Rozmaryn poprawia smak zup jarzynowych, ciemnych sosów, smażonych ziemniaków i pizzy. Szczególnie dobrze komponuje się z czosnkiem i grzybami duszonymi w winie. Wchodzi w skład ziół prowansalskich, nadaje charakterystyczny zapach marynatom octowym i olejowym. Jako przyprawa popularny jest we Włoszech, Francji i Anglii.

Źródło: Kamis