SŁOWNICZEK

LIŚĆ LAUROWY

Ojczyzną rośliny jest prawdopodobnie Azja Mniejsza i południowe obszary Półwyspu Bałkańskiego. Jest to wiecznie zielony krzew o wysokości 2−20 cm lub drzewo dorastające do 10−12 m. W formie dzikiej może osiągnąć wysokość do 18 m i żyć ponad 100 lat. Uprawiany jest w krajach o klimacie śródziemnomorskim. Zbiera się zarówno liście, jak i owoce, zyskując zawarty w nich olejek lotny o balsamicznym zapachu. W Polsce, ze względu na niesprzyjające warunki atmosferyczne, m.in. mrozy, hodowany jest w postaci rośliny kubłowej. Rozpowszechniony jest w całym obszarze śródziemnomorskim, w rejonie czarnomorskim (Krym, Gruzja), południowej Irlandii. Uprawiany jest w strefach klimatu tropikalnego i ciepłego, m.in. w obu Amerykach, Afryce, Australii, również w Belgii.

Przyprawę stanowią liście o przyjemnym, aromatycznym zapachu i korzenno−gorzkim smaku. Dobrze wysuszone liście powinny być całe (nie połamane), elastyczne, jasnozielone, bez plam i ogonków. Liście o zabarwieniu brązowym są stare i mają mniejszą wartość. Powinny być stosowane z umiarem, ponieważ ich gorzkawy smak może zaburzyć ostateczną postać potraw lub przetworów marynowanych. W daniach wymagających gotowania nie przetrzymujemy liści laurowych dłużej niż 15−20 min. Do słoików z marynatami dodajemy nie więcej nią 1−2 listki. Obecnie liściem laurowym przyprawia się potrawy duszone, zawiesiste zupy, ogórki, grzyby, warzywa. Używa się ich również do peklowania mięs, marynowania ryb, aromatyzowania octu, rosołów, budyniu oraz przyrządzania potraw z dziczyzny. Doskonale nadają się do zup jarzynowych, kartoflanki, sosów i pieczeni.

Liść laurowy jest doskonałym środkiem zapobiegającym szkodnikom; jeden lub dwa listki włożone do pojemnika z mąką, ryżem czy innymi produktami odstraszają wołki zbożowe. Olejek eteryczny stanowi rewelacyjny dodatek kąpieli leczniczo−pobudzających.

Źródło: E-kobiety